از بی تحرکی نمیرم صلوات...پ ن: ماحصل روزهای افیچه خیال میکذدیم و چه شد

درس امروز:اسیب های دستگاه تناسلی ادراریهیچ وقت فکرشو نمیکردم در ۲۶ سالگی کارم مطالعه اسیب های بدن انسان باشه.

مفهومی هست به نام خ ر کردن, و در نوع پیشرفته تر بهش گفته میشه ل ا س. من در طول تاریخ به مخالفت با این مفهوم پرداختم, اما اخیرا نظرم در حال تغییر هست, بنظرم چیز بدی هم نیست, اگر با اگاهی باشه, چه بسا میشود از ان استفاده کرد, امروز درحالیکه میدانستم فرد روبرویم چه میگوید و چرا میگوید, از حمایت ظاهریش ...

در ۴۸ ساعت گذشته فهمیدم تمام بی کفایتی های سیستم با این جمله توجیه میشود: چون مردم مجبور به استفاده از درمان دولتی هستند, پس هر بلایی سرشان بیاید حقشان است. به همین دلیل هیچ تلاشی برای بهتر شدن وجود ندارد, به همین دلیل هیچ منطقی پشت کارها وجود ندارد۰۰۰

پره انترنی تمام شد اما ریکاور نشدیم بعد یک هفته. من خسته ی، سرماخورده دیگه نمیتونم پر بکشم به سمت کارهای مورد علاقه ام. فقط صبح تا شب مثل میرزا بنویس برای مجله مینویسم، چون قول شماره هفتم رو خیلی وقته به بچه های مجله دادم.

قلبم درد میگیره وقتی از من میخوان کاغذ سیاه کنم، وقتی حال مریض و جان مریض بی ارزش ترین چیزه. وقتی تو سر و صدای اورژانس و نادانی همراهان مریض بیشترین بی توجهی به مریض میشه.

وقتی کشیک می دهی انگار همه ی پنهانی های دنیا برایت آشکار می شود، انگار حقایق آشکار میشود.

بالاخره باید یاد بگیرم که وقتی دلگیر میشم، دلگیر نشم. یعنی یه سری مسائل رو باید نادیده گرفت به راحتی. بالاخره باید یاد بگیرم که مثل گذشته ها از جنس سنگ بشم، مثل دکتر های دیگه که از جنس سنگ هستن، سنگ بودن یه سری جاها اصلا بد نیست اتفاقا نشونه استحکام و مقاومته. کاش زندگی طوری باشه که در جهت دلخوشی ها...

قبل از انترن شدن، شنیدن ترم پست کشیک بنظرم بی معنی بود، اما از وقتی کشیک میدم فهمیدم خطرناک ترین فاز کشیک دادن بعد اون هست، روزی نشد که من یه اشتباه بزرگ نکنم، هر بار کشیک دادم روز بعد یه خطای علمی یا

آقای 60 ساله با درد قفسه سینه ناگهانی، میره اورژانس طبق معمول شک به حمله قلبی و طی مراحل بعد، ترخیص میشه، هفته بعد درد تکرار میشه، اینبار آنژیوگرافی میشه که نتیجه نرمال بود، خانواده نگران میشن و بیمار رو برای جلوگیری از درد بعدی به دکتر م نشون میدن، دکتر م میگه چون دوبار درد داشتی و آنژیوگرافی نرمال...

توی مصاحبه پزشکی، معمولا برای ما مهمه که علائم بیمار از کی تشدید شده، امروز یه خانمی بستری شده بود و من وقتی رفتم ازش شرح حال بگیرم، پرسیدم این تنگی نفس رو از کی داری؟ گفت همه مریضی من از وقتی شوهرم ف

مرکز قلب با رزیدنت های مهربان و بی حاشیه، پرستارهای کاردان و بی آزار مثل یک بهشت هست برای منی که از یه بخش با رزیدنت بدجنس و پرحاشیه و پرستارهای بی عرضه و بی تربیت اومدم. این دو ماه زمین تا آسمون با ه

روزهای عجیبیه ،بعد ارتوپدی نگاهم به خیلی چیزها عوض شده ، هنوز به این فکر میکنم که حرف های رزیدنت درست بود یا حرف های من ؟ انگار قبول کردم حرف های اون درست بود، مشاوره های دروغ مینویسم ،شرح حال های رف

اطفال با همه ی خوبی ها و قشنگی ها رو به پایانه و من در دل امیدی برای بازگشت ساخته ام. حتی در بخش قلب که از محبوب ترین درسهایم بود انقدر احساس آرامش نمیکردم. کودکان دروغ را نمی پذیرند، آنها حقایق را می